Ons verhaal in vogelvlucht

Slechts 36 uur na haar geboorte, op 16 juli 2024 moesten wij totaal onverwacht afscheid nemen van ons liefste dochtertje en zusje. Waar we ons hadden moeten onderdompelen in een mooie kraamweek, moesten we ons ineens voorbereiden op haar uitvaart.

We dachten een gezond kindje te hebben gekregen. Niets tijdens de zwangerschap had erop gewezen dat er iets mis was, maar na haar geboorte bleek Saar een ernstige darmafwijking te hebben die niet met het leven verenigbaar was. Een afwijking die op geen enkele echo zichtbaar was geweest.

Vanaf het moment dat wij ons meisje moesten laten gaan, is ons leven voorgoed veranderd.

Er gaat geen dag voorbij dat wij niet aan ons dochtertje denken. We rouwen niet alleen om Saar, maar ook om alles wat er had moeten zijn. Om haar eerste lachje, haar eerste stapjes, verjaardagen, vakanties, schooldagen en alle gewone momenten die nooit gewoon mochten worden.

Tegelijkertijd blijft zij voor ons toch altijd onderdeel van ons gezin.

Na Saar hebben wij nog een tweede zoon mogen krijgen. Ons gezin groeit verder en Saar groeit met ons mee. We proberen haar op allerlei manieren te verweven in ons leven. We vieren haar jaardag en staan stil bij haar sterfdag. Ze hoort bij ons, net als haar broers.

Ik ben een trotse moeder van drie kinderen. Twee aan mijn hand en één heel dichtbij mij, voor altijd in mijn hart.

Altijd geliefd, altijd onderdeel van ons gezin.